İlk harfken Şiiri - Can Elif

kalbinin ilk harfi isem,
neden adımı sessizliğinde sakladın?..

ben sana
bir ömrün bütün güzel ihtimallerini değil,
yalnızca biraz sevgi bıraktım...

bir avuç huzur,
birkaç güzel düş,
bir de geceleri hatırlarsın diye
içimden kopardığım küçük mutluluklar...

neden duymadın?..

oysa ben
senin sustuğun yerleri bile
sevmeye çalıştım.

neden görmedin,
gözlerimde sana ayrılmış
o küçücük dünyayı?..

belki de zaman yanlıştı,
belki yollarımız birbirine
biraz geç rastladı...

belki de bazı insanlar
birbirini sevmek için değil,
birbirinin kalbinde
güzel bir iz bırakmak için gelir.

ama keşke...

keşke hikâyemiz
bir “neden” ile değil,
bir “iyi ki” ile bitseydi.

şimdi senden kalan
ne bir sitem,
ne de bir kırgınlık...

yalnızca içimde
tamamlanmamış bir cümle var.

ve ben hâlâ
o cümlenin sonuna
seni incitmeden
bir nokta koyamıyorum.

çünkü bazı sevgiler
bitmez...

sadece
sessizleşir.