İlk Harf Şiiri - Fırat Şan

Seni izliyorum yine her zamanki gibi. Aklım gidiyor benden sana, aklım geliyor senden bana. Şiir seziyorum binbir türle esmeye başlayan rüzgârın sağ yana estirdiği saçlarından, pardon sol yanıma. Böyle gelişigüzel kalmıyorsun sadece, kalışın kadar güzelsin karşımda. Kusura kalmasın kimse, bakmalara kıyıyorum, doymayacağımı bilmek seni sevmek konusunda pervasız yapıyor beni. Kusura kalmasın kimse, sıklıkla gözlerimi alabiliyorum senden, güzelliğinden haber vermek istiyorum kendime, bana. Seni sevmek kadar güzelsin sevgilim… Üst üste geliyor seni sevmelerim, altında kalmıyorum, yükseliyorum. İkindi rüzgârından sonra bir balkon sefasına heba etmiyorum seni sevmelerimi, seni beğenmelerimi. Mesela karşı evin camına yansıyan batmakta olan güneşin ışıklarını sana kurban etmekle meşgul olmak, yanımda geçen masallara konu çevre seslerini ve insan resimlerini sana bakmakla ihmal etmek seni sevmeme, seni beğenmeme dair en büyük maharetim. Seni özlemek kadar güzelsin sevgilim. Sana bakarken sevgilim, kalbim yerinden çıkacak gibi olmuyor artık, kalbim sende. İtikadıma ters düşüyor seni sevmelerim, seni beğenmelerim. Alnımda secdeden çok senin izlerin, yüzümde kendimden çok senin ellerin. Gıyabımda senden bahsediyorlar, kâlu belada senin sözünü vermişim sonradan. Senin üzerine yemin etmelerim dolduruyor heybemi, sana dair her şeyleyim, her şeyim. Kusura kalmasın kimse, her şey hatırlatmıyor seni bana. Artık çok geç, her şeysin sen çünkü. Sen olan, seni hatırlatmaz, sana inandırır beni. Karanlığa süzülen gökyüzünün şu saatlerini sana kurban etmekle meşgulüm sevgilim, seni beğenmekle meşgulüm. Sana inanmak kadar güzelsin sevgilim…