İlhami Bulut Şiirleri - Şair İlhami Bulut

Ağlamanın dili yok; her damla bir şiirdir.
Aşk ile ağlayanın hıçkırığı zikirdir
Açar göğsün aşk ile kalbi kalbe aktarır
Yoktur akli izahı bu bir gönül ilmidir.

Aşiyan-ı bülbül gül kokar her dem
Gülistan sararır Eylül Gelince
Bülbül bana benzer o gül tıpkı sen
Kalbim yetim kalır Eylül gelince İlhami Bulut..Elazığ

Yine bir türkünün içinde geçtin
Seni dinliyorum şimdi burada
Meğer bu ayrılık çetin mi çetin
Bir selam gönderdim tam bu sırada

Çiçekler açtı mı bu hangi mevsim

Ağlayarak ve üzülerek gelmişiz
Sevinmek; bu dünyaya göre değil
Nimet saymadıkça çektiğin derdi
Kırık kalplerdeki Sultan gücenir
Sevinmek; bu dünyaya göre değil
*

Sallandı ninniler uyuyan suda
Şol sema dolusu ay bedir Allah
Kaykılan deryalar, derin uykuda

burkaçlı rüzgarın sol kavisi
ince bir desen çizerken sulara
daha köprü başında
İstanbul bulaşır yolculara
***
uğultulu bir tılsım var bu şehirde

Hatırası bizde, bizden evvel gidenlerin
Bazen üzüm, bazen ceylan gözlü biri
Yaprak gibi düşer bir türkü dalından
Yalnızlıkta bazen güzel oluyor şimdi.
*
Mazinin rayihası birden dolar ruhuna

Semtine uğramam artık
Sen bu aşkın harcı mısın
Çattık ama iyi çattık
Kalbimin belası mısın

İçin için aşkla yanar

bütün gülüş ve hüzünleri yükler
açılırız enginlere
beyaz köpükler içinde kırmızı ay
kırbaç gibi bir medcezir
ve kaç aşkın battığına
ki şahit olmuştur şairler

eve ekmek tuz götürmesini
bu havalarda unutmuştu şair
hiç aklıma bile gelmedi benim
senin gibi lirik bir şiir olmak var
açık alınla içinden çık gecelerin
sözlerim bezgin ve/dil bitti/