İlham Şiiri - Tamer Aygün

Sanardım ki sabahlar ve geceler vardı.
Siyah veya beyaz,
Aydınlık ve karanlık gibi.
Alacakaranlık veya gri mümkün değildi.
Sonra doğdu gözlerim,
Önceleri sadece bakınırken, seninle gördüm .
Benden bir parça annemden babamdan;
sevdiğim her şeyden.

Senden önce,
İnsanların ve sözlerin tek rengi olabilirdi.
Çünkü tek ben haklıydım bu dünyada.
Hakkımı yazmışım sandım;
Hep sol cebimden çıkardığım,
Kağıda şiir diye bocaladığım,
Hep aynı satırdaydı,
kömür karasından çalınmış dizelerim.
Sonra dedin ki ;satır başına ben geleceğim.
Kıskanıyorum seni küçüğüm,
Ben henüz birinin ilk hecesiyim.
Bugün gökyüzüne veyahut içime bakmıyorum.
İşte İlham;bir kucak dolusuyla bağrımda,
var olmanın karşı konulamaz hafifliği karşısında çaresizce tütüyor...
Artık bir içgörü veya sancı değilsin.
Yeni bir ben bu,
kirpik uçlarından içeri sızacağım.

Beni beyaz sayfalara süreni
damarlarımda duran kan sanardım,
Ta ki sen kucak dolusu bağrıma çarpınca,
Nefesinin göğsüme bıraktığı sıcak ağırlıkta
Sürgünün sebebi anladım.