İleri, daha ileri…
Her gün biraz daha ileri,
Yüzüyorum.
Derine, daha derine,
Batıyorum.
Koskoca okyanusta
Seçilir gözyaşlarım.
Su bile iyi gelmiyor,
İçimdeki ateş sönmüyor.
Ve ben hâlâ yüzüyorum,
Her gün biraz daha ileri;
Akıntıya kapılıyorum,
Sonunda kayboluyorum…
Seni arıyorum.
İleri, hep daha ileri,
Yüzüyorum.
Ve her defasında kaybediyorum:
Seni… kendimi.
Hiçliğin ortasında süzülürken,
Kıyı görünmez hale geliyor.
Biliyorum, aynı sudayız,
Ama ulaşamıyorum, seni göremezken…
Boğuluyorum;
Gelemiyorsun yardıma.
Batıyorum;
Derine, hep daha derine…
Ve her gün biraz daha ileri yüzüyorum,
Belki bir gün akıntı
Sana kavuşturur diye.
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 23:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Asla kendime şair demiyorum; burada yazdıklarım da bir sanat iddiası değil, sadece içimde birikenleri dışarı atma çabası… Babamla aramızdaki en güçlü bağ yüzmeydi. Onu küçük yaşta kaybettiğim için zihnimde çok fazla anı kalmadı; fakat en net hatırladığım şey, normalde oldukça sert bir adam olmasına rağmen suda ne kadar çok eğlendiğimiz. O anlar, onunla gerçekten bağ kurabildiğimi ve ona ulaşabildiğimi hissettiğim nadir anlardandı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!