Hayalet Şiiri - Givnoor

Gece karanlığıyla gelen yalnızlık,
rahatlatıcı sessizlik,
sessizlikle gelen farkındalık.

Bir hayalet misali,
hayalete göre fazla belirgin;
gittiğim her yerde, attığım her adımda,
bazen benden daha belirgin.

Ah tatlı hayalet!
Neden terk etmezsin ki?
Yalnız kalmaktan mı korkarsın?

Bazen solgun ışığınla yolumu aydınlatırsın,
bazense karanlığınla göğsüme çökersin.

Ah tatlı hayalet!
Benden ne istersin?

Yabancı bir bedende tanıdık bir ruhun izleri,
sanki bir şey anlatmak ister gibi,
rahatsız edici bir tonda,
hep kulaklarımda.

Neden susmazsın?

Yolunu kaybetmiş bir ruh,
bana neden engel olursun?
İntikam mı istersin?..

Zamanla bütünleşir ruhlar,
ayrılamaz hâle gelir.

Ah tatlı hayalet, sen ne yaptın!
Girdaba kapılmış ruhlarımız,
biz artık geri dönemeyiz.

Sen, ben, biz…
Hepsi aynı.

Geçmiş, şimdi, gelecek…
Hepsi aynı.

İç içe geçmiş ruhlar,
artık kopamazlar.

Ah tatlı hayalet!
Gittiğin yol, yol değildir!
Ölümsüz güzelliğin beni yoldan çıkarır.
Gittiğim yol, yol değildir!

Izdırabın beni hayatta hissettirir,
eksikliğin benden bir parça götürür,
varlığın bana yük gelir…

Ah tatlı hayalet!

Solgun bir yansımanın altında
canlanır anılar.

Ah tatlı hayalet!
Gel beraber kaybolalım,
her şeyi ardımızda bırakalım.

Sonuçta yolumuz yol değildir