İlahi Münacat Şiiri - Emir Kerküklü

‎Adıyla kalplerin huzur bulduğu ey Rahmân,
‎Rahmetiyle günahları silen yüce Sultan'sın.
‎Bütün insanlar beni terk etse de bir gün,
‎Sen benim sığınağım, derdime dermansın.
‎Geceler karardığında ışığımsın, İlâhî,
‎Düştüğüm yerde tutup kaldıranımsın, İlâhî.
‎Dilim susup gözlerim yaşlarla konuşsa,
‎Sen bilirsin kalbimdeki gizli âhımı.
‎Rahmetine lâyık olmasam da eğer,
‎Kapından başka hangi kapı bana yeter?
‎Sana isyan etmiş olmusam ben meğer,
‎Affın sonsuzdur, günahlarımı örter.
‎Ne kadar uzaklaşsam da dönüş sana olur,
‎Kırılan gönlüm ancak zikrinle huzur bulur.
‎Ümidimi kesmem rahmetinin gölgesinden,
‎Çünkü rahmetinle her karanlık aydın olur.
‎Günahım çok, aczim büyük, gönlüm perişan,
‎Ama rahmetin karşısında hiç olur mu isyan?
‎Ben yalnızca Sana açarım ellerimi,
‎Sen bağışlayanların en hayırlısı, ey Rahmân.
‎Adını andıkça gönlüm huzur bulur,
‎Rahmetin değince karanlıklar kaybolur.
‎Beni nefsime bir an bile bırakma,
‎Sensiz kalan gönül yolunu nasıl bulur?
‎İlâhî, son nefeste de dilimde Sen ol,
‎Kalbimde iman, önümde nurdan bir yol ol.
‎Beni affet, beni ört, beni kendine yakın bul,
‎Rahmetinle sar; sadece Sen bana yeter ol.
‎