İlaç Olsan Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

İLAÇ OLSAN

Fevzi Emir Yılmaz

Gözümden süzülüp çağlayan nehir,
Yıkıp viran ettin ne varsa bende,
Şimdi sol yanım boş, soluğum zehir;
Aşk dolu yüreğim kayboldu sende.

Hangi dil anlatır bendeki seni,
Tutulup lâl olup, kekelemeden?
Ne vardı bağrına bassaydın beni;
Hor hakir görmeyip ötelemeden.

İçerim kan ağlar yüzüm neşeli,
Talihin cevrine neylesin yürek.
Bahtiyar olmadım aşka düşeli,
Sevdanın karası bu olsa gerek.

Ne yapsam ardımca koşar pişmanlık,
Hangi yana kaçsam gelir yakalar,
Mehtâbın yerini alır karanlık;
Erir gözlerimde tüm şâhikalar.

Meğer kalbinde hiç olmamış yerim,
Boşuna düşmüşüm çıkmaz yollara.
Bilsem ki kılıçla vurulur serim,
Ölür diz çökmezdim kalpsiz kullara.

Perişan ettiğin hâlimi sorma,
Karardı sinemin senden sonrası.
Uzak dur gönlümden, kalbimi yorma;
Kapansın açtığın sevda yarası.

Lâl eder dilimi örfüm edebim,
Lisânımda güzel kelam arama.
Olsa da yokluğun ölüm sebebim;
İlaç olsan sürmem gönül yarama.