Aşk vardı cennet ile cehennem sonu,
Bir de aşk vardı, gölgesi ve anlamsız ruhu.
Ne cennet kadar güzeldi ama gökyüzü kadar mavi,
Ne cehennem kadar kötü idi, ama rezilce kirli.
Bir kalbe sıkıştı beşerde ikisi,
Biri olmadan olmaz diğeri, kutsal yemiş misali,
Bu yemiş ki iki yarım bir elma idi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta