İki Beden Tek Yürek Şiiri - Döndü Dülger

İkimizde yorgun düştük bu kaçak dövüşten.
Ne yüreğimiz yetti elimizi masaya vurmaya,
Ne de cesaretimiz vardı feleğin çarkını kırmaya.
Önümüzde ki karlı dağları bir türlü aşamadık
Geçemedik birbirimize uzanan yolları.

İkimizde vazgeçtik hayallerimizden.
Sessiz, ağlamaklı, yaralı.
Umutlarımızı siyahi bir gecede bıraktık,
Suskunluğa terkettik sevdamızı.
Ve hissemize kalan,
Omuzlarımızda bir ömrün atılamamış adımları,
Gözyaşlarımızda boğulan sevdanın kalıntıları.
Ve bitmeyecek, eksilmeyecek gönül sancıları.

Vazgeçtik birbirimizden,
Ama birbirimize veda edemeden.
Uzaktan sevmenin derdiyle dertlenip,
"Ben burdayım hâlâ sevmenin koynundayım" diyemeden.
Birbirimize bakakaldık,
Tutkun, aşık ve sevdalı.
Ama aynı yangının ayrı iki yananı.
Yüreğimizde hasretten dövülmüş sabrımızla,
Aynı göğün altında buluştursak da dualarımızı,
Biz iki beden tek yürek olamadık,
Birleştiremedik yazgımızı....
Döndü Dülger