İçteki Sanrı Şiiri - Kenan Deniz

saatlerdir yağıyor kar
bir kış gümbürtüsünde kan taş(ı)yor kana

süzülüyor sonsuzluk sessiz toprağa
ve kaldırıyor ruhta feri

gök gerildiğinde ve anımsamanın beyhudeliğinde
rüzgarın boraladığı çığlık yankılanıyor denizin eteğinde

kuruyan şarapta dudakların
çözülüyor düğüm, bir bel gibi bükülüyor akıl

böyle kımıldıyor içteki sanrı, böyle fışkırıyor
çalkantısı uyku ve ölümün

usulca giden o akışta, kayıp gidiyor ömür
parmaklarımızın arasından.