İnsan insana bir yüz,
Pencereleri de dar.
Altlı üstlü her duvar,
İnsan insana duvar?
Sır saklayan o duvar,
O taş ve beton sıkar.
Taş sırrından çatlamış,
Emsali dünyada var.
Göğe yükselen beton,
Gölgesi kalbe düşer.
Ruhlar sanki bir kanton,
Yalnızlık büyür, şişer.
Sokaklar insan seli,
Herkes kendi derdinde.
Yalnızlık bir kış yeli,
Eser oda dibinde.
Yüzlerde maske izi,
Bir gözümde eskizi.
Şehir yuttu bak bizi,
O içteki hırsızı.
Ödünç alınmış gülüş,
Bakışlar buzdan fener.
Doğruluk dipte kalmış,
Yalanlar öne döner.
Camdan penceremiz yok,
Ekranlar yeni camdır.
Bu sahte ışıkta bak,
Her anımız akşamdır.
Dokunmak uzak sözcü,
Sesler tık tık dijital.
Herkes birer mülteci,
Gönül evinde kal kal.
Yelkovanlar peşinde,
Ömür bir nefes, biter.
Bu hengame içinde,
İnsan kendinden gider.
Duvarlar dilsiz şahit,
Sessizlik oda oda.
Ruhu satanlar yaşar,
Geçici bir modada.
ENGİN TOPKAN (31.07.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 31.07.2026 22:20:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
ESKİZ?
