İçimizdeki Faili Meçhuller

Toprak sadece bedenleri saklar sanırsın,
Oysa ne mezarlar vardır göğüs kafesinde...
İnsan en çok yanılır ölümün tanımında;
Birinin nefesi sürerken sokaklarda,
Senin içinde çoktan çürümüştür oysa.

Şimdi soruyorsun ya içinden,
"Nereden çıktı bu delice tebessüm?" diye.
İnkar etme,
Kendi yarattığın o sessiz mezarlıkta
Senin de gizli bir fatihan yok mu?

Göz göze gelip de yabancı bakıştığın,
Sesini unuttuğun, adını sildiğin,
Yaşarken katili olduğun anılar,
Söyle, senin hiç yok mu?

Bir zamanlar dünyanı aydınlatan o yüzler,
Şimdi birer gölge gibi yürürken caddede,
Aslında biliyorsun;
Toprağa değil,
Unutuşun kuyusuna gömdüklerin var.

Bakma öyle şaşkın ve sessiz durduğuma,
Hayat bazen en büyük cellattır insana.
Hadi itiraf et kendine,
Sustuğun o derin kuyularda,
Senin de yaşarken öldürdüklerin yok mu?

Artık kapat gözlerini bu aynaya karşı,
Kendi kendinin katili bir ruhla barış şimdi.
Kalp dediğin, topraktan daha derin bir mezarmış;
Söyle, o soğuk kuyudan seslenen son nefes,
Aslında senin kendi sessizliğin değil mi?

Özcan İşler
21 Ekim 2025 Ankara