İçimdeki yürüyüş Şiiri - Seval Özgül

Islak kaldırımlara düşerken ilk damlalar,
Serin bir sonbahar sabahında başlar içimdeki yürüyüş. Sarı yapraklar serilirken adımlarımın altına, Yağmurun sesiyle dinginleşir ruhum.
Kaderin akışında kaybolurken zaman, "Bazı şeyler baştan bellidir, biz sonradan kabulleniriz." Yolun sonunu bile bile yürümek gibi, Dökülen her yaprakta kendimi - bulurum.
Damlalar yüzümü ıslatırken hatırlarım; "Bazılarımız mutlu olmak için hiç zaman bulamadı, Çünkü güçlü olmaya çalışmakla fazlasıyla meşguldü."
Şimdi bu sessiz ve ıslak sabahın koynunda, Güçlü olma yükünü yavaşça yere bırakıp, Sonbaharın ve yağmurun ritmine teslim ediyorum adımlarımı...