İçimdeki Mevsim Şiiri - Kasım Kobakçı

Boz bulanık lekeler, belirdi meydanda;
Soğuk ayın gölgesi, süzüldü hazanda.
Duvardaki takvimler, gölgeye bürünse;
İçimdeki mevsim yaz, kış gibi görünse.
*
Yılların mürekkebi, yüzüme bulaştı;
İyi olan ne varsa, koşup uzaklaştı.
Kuyumu kazan vakit, ömrü yaraladı;
Şimdi kalbimi, sana çekip uyarladı.
*
Her dem yavaş akmalı, bu son çağımızda;
Tortulu tat kalmalı, öz dimağımızda.
Ne sen ne de ben artık, kalmayız hiç ayrı;
Bir elmanın, uyumlu yarısıyız gayrı.
*
Gözünün ardında o düşler, bir arada;
Saklamak ne fayda ki, apaçık ortada.
Hülyalarında bizim, ufuklar ağardı;
Gönlümün, sevdiğimin, mevsimi bahardı.
*
Bu eskiyen öyküden, yeni uyarlama;
Kül rengi lekelerde, olma karalama.
İki yorgun yolcuyduk, şu sessiz şehirde;
Şimdi tek bir damlayız, o akan nehirde.