İçimdeki Güneş Şiiri - Dr Yusuf Polat

Toprak, bir annenin avuçları gibi sıcaktı.
Ayaklarımız onun nabzını dinlerdi;
Gökyüzü, mavi bir mabedin kubbesi gibi
Usulca üzerimize açılırdı.
Rüzgâr düşüncelerimizi savururdu.

Sessizliğim güneşli günlere haykırdı
Asıl zafer, bir başkasını yenmek değil;
Korkuyu,
Bencilliği ve umutsuzluğu aşabilmektir.
Gece de sabahı,
Hilal de dolunayı görebilmektir.

Anladım ki; insanın çabası; ancak
Kendi karanlığını aydınlığa çıkarabilir.
Eğer bunu başarırsa,
Güneş gökte değil, onun yüreğinde doğar.