Ömrümün yapraklarını hazan yeli sürünce,
Kül bağladı gönül evim, ocaklarım sönünce;
Bir yanım şafak, bir yanım gece; ruhum bölünce,
Bir mahşer kurdum içimde vicdanın huzurunda.
Haklılığım kumdan kale, yıkıldı her cevabım;
Kibrin kızgın harmanında saman oldu sevabım.
Aynalarda bir yabancı: o yüz benim azabım,
Her kırışık bir pişmanlık, kurşun gibi omzumda.
Bir günahın gölgesinde nice sevap üşürmüş,
İnsan kendi kurdu olup özünü çürütürmüş.
Bir damla gözyaşı bile dağları yürütürmüş;
Yeter ki bir gül açsın da gönlün taş avlusunda.
Kimi zaman bir bakışın bin kitaplık sözü var,
Kimi zaman bir susuşun mezar taşı yükü var.
Fırtınada kaybolanın sahile dönüşü var;
Yeter ki kul yorulmasın tövbenin yokuşunda.
Defter defter hesapları rüzgârlara bıraktım,
Bir çocuk masumluğuyla secdeye doğru aktım.
Kalbime ilk kez bir yolcu gözüyle uzun baktım:
Nefsimin kalesi düştü, fetih bu Hak yolunda.
Varsın dünya unutsun da ismimi yarın sabah,
Rahmet bir kez baksın bana, yeter o bir tek nigâh.
Kul dediğin kırık testi; dudağında dua, ah.
Af dilenen bir garibim Rabbimin kapısında.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 10:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!