Seni tanıdığımdan beri elimde bir defter dolduruyorum işte;
bazen senle, bazen bizle.
Sayfalar bana küs, sana âşık.
İçimdeki benden nefret ediyorum,
çünkü hâlâ seni seviyor.
Haykırıyorum tüm nefretimle ona,
ama duymuyor beni.
Kulaklarında hâlâ senin sesin.
Geceleri gündüz ediyor
ve hâlâ seni düşünüyor.
Sensiz aldığı her nefesten hesap soruyor,
kendisi bu haldeyken iç geçiriyor sana,
“Nasıl bu kadar mutlu olabilirsin?” diye.
Kayıt Tarihi : 18.08.2026 13:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!