Senli Bir Yangın Doğuyor

Göğsümün en derin yerinde kimsenin duymadığı bir çıtırtı başladı.
Sana değen gözlerimden içeri sıçrayan bir kıvılcım,
içimdeki bütün kuytuları tutuşturuyor.
Bunu sana uzaktan, dumanı üzerimde tüterken söylüyorum:
İçimde tutulmaz, söndürülmez bir yangın doğuyor.
Derimin altında uğuldayan bu sıcaklık,
adını her anışımda daha da kor kesiliyor;
baktığım her yer, dokunduğum her nesne
bu alevin rengine bürünüyor.

Küllerim henüz soğumadan
yeniden alev alıyor bu devasa hazne.
Etrafımda ördüğün o serin surlar
birer birer eriyip döküldü toprağa.
"Dur" demek imkânsız artık bu hırçın parlamaya,
içimdeki yangın kendi rüzgârını yaratıp
kendi yarasını besliyor.
Sana doğru koşan her düşüncem,
kıvılcımlar saçan birer kuş gibi;
geçtiği yerleri kavurarak,
ardında kapkara bir iz bırakarak ilerliyor.

Soluk alıp verdikçe genzimi dolduran bu acı duman,
ayrılığın ilk harfiydi.
Dışarıdan bakanlar durgun bir su sanıyor beni,
oysa yüzeyin hemen altında fokurdayan
bir mağma birikiyor.
Sana ulaşamayan ellerimin sızısı,
yangının tam ortasında kalmış bir fidan gibi çaresiz.
Bu kavrulma hali ne vakit biter,
hangi yağmur dindirir bu harareti bilmiyorum;
bildiğim tek şey, içimde büyüyen bu alevin
beni günden güne sana dönüştürdüğü.

Gece çöktüğünde karanlığı yaran tek şey,
içimdeki bu yangının kızıllığı.
Sana feryat eden sesim,
bir kor yığınının altından yükselen cılız bir uğultu artık.
Ne kadar uzaklaşsan da sıcaklığın dinmiyor,
gittiğin yere bu yangının korunu bırakıp gittin.
Kendi içimde tutuşup
kendi içimde kül olmakmış nasibim;
bir tek cümlenle parlayan bu devasa har,
yine senin yokluğunla besleniyor.

Şimdi savrulan her bir parçam,
seni arayan birer alev dili.
Yaklaştıkça eriten,
uzaklaştıkça daha da harlanan bu ızdırap,
benim yeni kimliğim.
Sana sesleniyorum
en son kıvılcım da sönmeden önce:
Bu yangın beni tamamen tüketse de
kalan tortuda sadece senin izin okunacak.
Söndürmeye gelme, artık çok geç;
ben bu yangının hem koru,
hem de içinde yok olan o çaresiz sevdalıyım.