Yaralarım kabuk bağlamazken nasıl dilin varıyor senin bıçaktan keskin o sözlere
Alınırım kırılırım tabii ben de taş değil bir kalp taşıyorum en nihayetinde
Faydası olur mu dersin geç kalınmış özürlerin gönlüm her yerinden kırılmış bir kere
El oğlu da değilsin ki üstelik can bildiğimsin belki en çok o koyuyor içten içe
Sevseydi bu kadar kanatmazdı diyorum ama yine de aşığım dikenlerine bile
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta