İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Göz gözü görmüyor,
Sıkıntılı bir hava.
Üşüyorum hem de iliklerime kadar,
Canım tavşan kanı çay çekiyor,
Üç beş bardak içmek istiyorum.
Ama imkanım yok.

Kara köprünün dağlarındayım,
Bülbülleri şakıtan bağlarındayım.
O yar ne söylerse söylesin sevda hakkında,
Ben söylediklerinin arkasındayım.

Kara köprünün ak pıyarındayım,

KAR (II)
Meraklanmayınız!
Ben okumasını biliyorum.
Seve, seve okurum.” deyince sevinci gözlerinden akıyordu.
Taze bir abdest alıp hemen okumaya başladım.
On dakika da bitirdim ve tüm müslümanların ve saygı değer,

Keşke, seni gönlüme sultan, başıma taç etmeseydim.
En ulvi duygu ve düşüncelerimi seninle paylaşmasaydım.
Sen, sıkıntı ve kederlere duçar olmayasın diye,
Her şeyine seve seve aşk ve şevkle katlanmasaydım.

Keşke, senin için en şirin uykularımdan feragat etmeseydim.

Seni seveceğime kezzap döküleydi yüreğime!
Pişmanım şimdi yüce Allahtan seni dilediğime!
Sızılar girdi bedenimi ayakta tutan kemiklerime!
Kem gözler değdi sanki sevdayı şakıyan kekliğime!

Lanetler olsun seven ve sevileni üzene!

Yar firakı dayanılmaz olmuşsa,
Gönül yar muhabbetiyle dolmuşsa,
Muhammedi güller açar açmaz solmuşsa,
Kıblesini şaşırmaz mı seven?

Şirin uykulara hasret kalmışsa,

Ey Sevgili yar!
Kıldığın namazların, okuduğun kuranın hakkını verseydin,
Beni bana ve dünyaya küstürmezdin.
Sayılı ömür miadım daha bitmeden,
Beni yaşarken her gün öldürmezdin.

Kim, ondan başkasını edinirse kendine rab,
Menzil murat almaz çar çabuk düşer bitap.

Kim, güzel cümlelerle arkadaşına etmek isterse hitap,
Çok iyi okunmalı rahmani yollara dair yazılan her kitap!

Kim, boşu boşuna berrak suları bulandırıyorsa,
Kim, boşu doluya, doluyu boşa vuruyorsa,
Kim, fikri güzel, gönlü güzelleri yoruyorsa,
Kim, “Alta kalanın canı çıksın”diyorsa,
Kim, tüyü bitmemiş yetimin hakkını yiyorsa,
Kim, işi ehline vermiyorsa,

Sevda yolunun şevkli yolcusuyum,
Güllerden Muhammedi güllerin kokusuyum.
Sevdalıların konakladığı hanların hancısıyım.
Sevmeyi şiar edinenlerin sancısıyım.
Kim ne derse desin!