İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Yaratılmıştır insan ahsenel takvimde.
Taşıyamadığı zaman kendini düşürür esfelesafiline.
Canlı mahlukatın en şereflisi odur
Şayet niçin yaradıldığının bilip de kul olduğunda!

Her şey onun emrine musahhar edilmiş!

Gül tenimsi kokun sinmişti odama,
Kokladıkça benziyordum kara sevdalıya.
Tam sevdiğime kavuştum derken,
Zalimin biri götürdü beni karanlık odaya.

Bir saç telin düşmüştü göğsüme,

Dur gitme hemen!
Sor halimi, bir türlü iyileşmeyen yaralarımı…
Anlatsana!
Sen otuz beş yıllık arkadaşım,
Sen can ciğer sırdaşım,
Sen iyi ve kötü bir çok anılarımı paylaştığım…

Ne olur!
Tebessüm et gamzeli yanaklarından, güller dökülsün!
Aşkın kördüğümleri bir anda çözülsün!
Kendini dev aynasında görenler,
Nur cemalinin karşısında kalbinin tam ortasından vurulsun!

Ne geceler geceliğini yapıyor,
Ne de gündüzler.
Ne seven gerekeni yapıyor,
Ne de sevilen.
Ne seviyorum demekle oluyor,
Ne de sevilen sevildiğini bilip yetinmekle.

Ben helal süt ile emzirilmişim diyorsun
Zalim ve gaddar olmak neyin nesi
Ben kamil imana sahibim diyorsun
Vaaz ettiklerini yaşamamak neyin nesi
Sırat köprüsünden geçmek var diyorsun
Namertlerin köprüsünden geçmek neyin nesi

Öğretti o yar bana şerefi arı
Oldum en has balı yapan arı
Aşkın hararetiyle yandığımda
Getirir bana en temiz karı

Öğretti o yar bana sağımı solumu

Gamzeli yanaklarına oldum iptila,
Seven görmek ister sevdiğini illa.
Yaradan seni özenerek yaratmış,
Gönlüm unutamıyor seni hala.

Kiraz dudaklarına kondurdum öpücük,

Bırakıp gidersen beni kalırım bir başıma bikes,
Halime ahvalime alay edercesine güler herkes.
Bir elim yağda bir elim balda da olsa,
Yaşamaya kalmaz gönlümde iştiyak ve heves.

Günün birinde uyandığımda bulursam yanımı boş,

Sen, balta girmemiş, yeşilin her tonunu barındıran bir orman,
Ben ise, tarumar edilmiş bir şehri viran,
Sen, kokusu tükenmeyen reyhan,
Ben ise, bülbülü olmayan güli gülistan.

Sen, şifa bulmayan dertlere derman,