İbrahim Çelikli Şiirleri - Şair İbrahim ...

tarlalara giderdik, baharla seher vakti
otunu ayıklardık ekinin önceleri
üstümüze sinerdi kişniş kokusu
ellerimizden çıkmaz, acımığın acısı
nohudun tuzu, arpanın tozu.
kosa için çekme, çekme sakızı,

güzleri, pırasa, palamut gömülürdü toprağa
yemek için çıkarılırdı kar yağdığında
pırasa ne acıdır, ne de kokar artık
palamut ekmek arasında katık

unutulmuş, cücüklenmiş, gömüde

Değirmenlik buğday

“-Yukarı Çeşmede hatıllarının başında
kıl çuvallar birbiri üstüne konurdu
iki yarım zehresi çıkan abıla
yuma sırasına koşdurudu

buyday yıkanıp,
gölle kaynatılırdı sonbaharda
mekke de koyulurdu gölle kazanına
mevsimin ilk bademiyle tatlandırılırdı
dibek taşında dövülüp bulgur yapılırdı

dedem balık kokusunu sevmezdi
ama sarımsak kokusundan nefret ederdi
hatta akranları birer ikişer azalınca
Dıngıdık taa tepeden iner dedemin yanına gelirdi
daha adam içeri girer girmez
'-len Sarı gene mi sarımsak yedin de(ğil) mi' dedi

“-kayıkçının çırağı bize
yüzüşünü seyrettirdi
bizden oldukça ileride -boy verdi -
epey sonra,
adeta zıplayarak
bir başka yerden

kamışlar arasında yaban ördekleri
batıp, bir başka yerden çıkmakta
“-bu sene garameke bol”muş,
ve ilerisinde hasır gibi durgun su
oynaşan balıklar
iç içe geçmiş halkacıklarla

“-kazanın birine
durduk yerde
genş bi gaymakam gelmiş
halef-selef alacağını almış,
vereceğini vermiş
gedeceğ olan gaymakam, yenisine

ertesi sabah erkenden
Akgedik’de soluğu alanlardan öğrendim
“-yokmuş
yokmuş Koca Çayırda hiç kimse”
ne oörük obası, ne Allahın bir kulu
ne bir Yörük kervanı,

Karamolla at üstünde gezermiş
ufak-tefek, vakur giyim-kuşamlı süslü
evini ilk o işletmiş
bazardan evlenmiş
çocuklarını şehirde yetiştirmiş
ailece ilk onlar terketmiş köyü