İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Sen , sen canıma, canıma minnettin...

Neden şimdi canıma mihnet oldun.

Sürgüledin o sürgülü kapıları üzerime,

Orda bir ağaç vardı,
Küçüklüğümden beri,
Çok severdim o ağacın dibini.
...
Çok gidip geldim yanına,
Çok sohbet etmiştim o ağaçla.

Nokta. Virgül, ünlem!
.,!
Böceği, faresi, örümceği ve her haşeratı…
Bekliyorlar beni, bekliyorlar kapımda.
Ölmemi…
Yürüsem bu ölüm denen yolu…

Bu kadar çok sevmenin gereği ne?
Bilmem ben hiçbir şeyi bilmem...
Sadece gül dikmek isterdim, gül...
Yüreğine...
Ölmeden önce...

Kenan bitiyor.

'Eski Yusuf' değil.

Fatih olabilir ama.

bir taş alıyorum elime,

sakın ha arı kovanına taş atma dedi annem,

atıyorum.

Ah düzelir dedik,
Hep umduk olmadı...
Şu bozuk düzene,
Göz yumduk olmadı.

Kimi hiç tutmadı,

Ölmekte bir yaşamak...
Yaşamaksa ne yaşamak...
Öleceğini bilerek.
...
Toprağıma ekeyim seni,
Hadi çiçeğim ol.

Geçtim geçtikleri yerden.

Kopardım kopardıkları gibi.

Baktım dün onlar nasıl baktıysa.

Susuşunu,
Gözlerime bakarken...
...
Uyuyuşunu,
Dizlerimde yatarken...
...