İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Sen yanacaksın, ben yanacağım.
Yanalım mı?
..
Ben yanmayacağım, sen yanmayacaksın.
Yanmayalım mı?
...

Aslında ben,
hiç bir sebeb yokken,
şuracıkta, yokuşunda, yolunun en başında
ağlamak isterdim...
Öyle bir ağlamak ki,
yıkansaydı şehir tüm kirlerimden.

Hep sen dedim, sen dedim.
Ben öldüm yaşa dedim...
Ne gelirse bu başa,hatta...
Çok yaşa dedim, sen yaşa dedim.
Ben öldüm ama yine geldim en başa işte...
Sen ölmedin.

Kader seni bana sürüklemişse,
Kader beni sana sürüklemişse...
Yılan gibi süründürme...
Sürüm sürüm süründürme.
Ölümüm olmasın senin elinde.
Gülüm solma benim elimde.

Sanıyor ki o dünya da tek
Bir gülü bırakırsak geride
Bin güle gideriz.
Ağlarken görmek ister o,
Ağlamayız güle güle gideriz...

Ğ nasılsın,
Abin, ablan, kardeşin, anan, baban 'G'
Gayet iyi...
...
Bu kadar yumuşak olmasan,
Sana yumuşak 'G' demezlerdi değil mi?

Gidiyorsun ya.
O benden gittiğin yollar vefasız.
Vefasız sadece sen değilmişsin.
Vefasız.
Elin vefasız, saçın vefasız, yüreğin vefasız.
...

Ey yüreğime değen
Ruhuma değen...
Bedenime değen...
Ey şu güneş gibi karanlığa doğan.
Karanlığı boğan.
...

Gökyüzünü mavi boyuyorsun,
Elinde bir kalem…
Beni başka görüyorsun,
Başka yazıyorsun.
Belki aşka gidiyorsun…
Ya da aşktan geliyorsun…

Şimdi bir kere daha deneyeceğim şu rüyamda yazdığım,
Şiiri yazmayı…
‘Gökyüzünü mavi boyuyorsun’…
Aslında sen iyi yazarsın…
Kader oyuncağın ya oynadığın.
Gözyaşında kaç ben boğulmuş,