Hüzün mevsimim

Bir sahil kasabasındayım,
hüzün mevsiminde…

Bugün dalgalar hırçınca vuruyor sahile,
gökyüzü suskun,
deniz öfkeli.

Gözümün gördüğü,
ucu bucağı olmayan boş duvarlar…

Ve o boş duvarlarda
iki suret görüyorum;
biri kızım,
biri oğlum.

Kulaklarımda çınlayan sesleri,
denizin gürültüsünü bastırıyor.

Ben hüzün mevsimindeyim,
ama duvarlarımı yıkanlar var…

Bir gülüşleriyle
yıkıyorlar içimdeki sessizliği,
bir “baba” deyişleriyle
yeniden kuruyorlar beni.

Dalgalar sahile vuruyor,
ben çocuklarıma…

Onlar uzakta olsa da
iki suret değil artık gözümde;
iki hayat,
iki nefes,
iki yanım…

Ve ben,
bu sahil kasabasının
hüzün mevsiminde
anlıyorum:

İnsanın en büyük yalnızlığı
çocuklarının olmadığı bir akşamdır.