Hüzün Hanesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Gerçek dışı rüya sanmıştım dünü,
Gülümser yüzünü arzulamıştım,
Fakat feryat figan, tüketti gücü,
Hüzün hanesine, adım atarken.
*
Ağlar tüm cemiyet, yasa bürünmüş,
Toprak çağırırken, kara bağrına,
Kader yazgısını, böyle mühürler,
Ayrılık hükmüne, boyun eğeriz.
*
Değerin yüceydi, kalp defterimde,
Uğurlamak şarttır, kara toprağa,
Sonsuzluk yurduna, göç eyledin tez,
Uğurlar ola can, dönülmez menzil.
*
Musalla taşında, sessizlik hakim,
Dostlar saf tutarak, duaya durur,
Gidenin ardından, ağıt yakılır,
Teselli sözleri, çareden uzak.
*
Anılar canlanır, zihin köşkümde,
Dünya fani imiş, nefes tükenir,
Soğuk rüzgarlarla, titrer bedenim,
Acı yüreğimi, dağlayıp geçer.
*
Mezarlık kapısı, ardına kadar,
Açılıp kapanır, feryatlar ile,
Adımlar geriye, ağır çekilir,
Elde kalan, yalnız derin ıstırap.
*
Kabrinin üstüne, güller dizilir,
Rahmet yağmurları, ısıtır ruhu,
Bizler dualarla, yâd eyleriz hep,
Mekan aydınlansın, nurlar içinde.