Hüzün devriye atar, pencere önlerinde
Sevgiler köşe bucak kaçar apansız red'ten
Aşk bir oyun sahnesi, başlar yaz günlerinde
Yaz biter figüranlar; çekip giderler setten
Zaman umarsız geçer, aşk geriye ket vurur
İnsan kalpsizdir sanki, sade kemikten etten
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta