Huntürk Han Şiirleri - Şair Huntürk Han

Zamanla nasıl susuyor insan!
Eskiden her şeye söyleyecek sözüm vardı.
Şimdi içimde büyüyen onca şeye
Bir tek kendime anlatamıyorum.
Nerede o günler, o telaş, o heves?
Bir sabah erkenden uyanmak bile güzeldi.

İnsan, herkesi kendisi gibi sanıyor önce.
İçinden geçenle, dilinden döküleni bir zannediyor.
Sonra bir bakıyor...
Kimi yüzüne bakarken hesap yapıyor,
Kimi omzuna dokunurken yükünü tartıyor.
İşte tam orada çıkıyorsun karşıma.

Ben Türk'üm.

Adımı ne zamana borçluyum,
Ne de yaşadığım çağa.

Ben,

Bu aralar içimde iki ayrı ben var,
Biri yarına inanıyor, biri bugünden bîzar.
Biri göğsüme umut diye vuruyor,
Biri “yeter” deyip içimden susuyor.
Aynı bedende iki ayrı hayat,
Biri kalmak ister, biri firar.

Biriciğim, En kıymetlim.
Sen benim içimde kalan,
Yaşayamadığım, o saf ve rengârenk çocukluğumsun, şimdi seninle birlikte
Yeniden doğuyorum, o günlerin özlemini,
senin neşende dindiriyorum.

Bir akşam adın düştü ömrümün menziline,
Ne bahar eski bahar, ne ben döndüm kendime.
Bir çift göz değdi yalnız gönlümün kıyısına;
Bir ömür sığarmış tek bir bakış içine.
Sonra adın çoğaldı sustuğum her duamda,
Her gün biraz büyüdün gönlümün tenha yanında.

Sen benim için
güzel bir tesadüf değilsin.
Ömrümün ortasına gelip
bütün hesabımı değiştiren kadınsın.
Bazen yüzüne bakıyorum,

Bu ses; yalnızca bir selâm değil, ortak tarihe, ortak dile, ortak töreye uzanan bir gönül çağrısıdır...

Tanrı Dağları'nın kutlu doruklarına, Ötüken'in ebedî yurduna... Sizlere selâm olsun!

Anadolu'ya, Azerbaycan'a, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ne, Doğu Türkistan'a... Sizlere selâm olsun!

Dost...
İnsan bu sözü söylemeden önce,
Bir ömür düşünmeli.
Çünkü herkes, yanında yürüyene dost diyor;
Oysa yol, insanı tek başına da sınar.
Aynı yolda yürümek,

Ey gönlüm, yine kendine dön bu gece, Her gidişi bir kader sanma. Nice kapılar yüzüne kapandı diye Ömrünü bir eşiğin önünde bırakma. Sen ne fırtınalar gördün de devrilmedin, Bir sükût vardı, dağlardan ağır. Kimse bilmedi içindeki harbi, Sen yaralarını bile kendinden sakladın. Bazen bir şehre sığmadı kederin, Bazen kendi gölgende gurbet kaldın. Güruh-ı âlem içinde nâmın işitilmedi, Sen yine dahi nefsine bîgâne kalmadın, Şimdi mâzîye dönüp nazar etme, Her hâtıranın bir hesâbı olmaz. Bâzı insanlar ömrüne uğrar, Bâzı yaralar ömrüne nakşolur. Ey gönül, bundan böyle kendini noksân etme. Kimsenin muhabbetine muhtâc olma, ey gönül. Bir gün cümle varlık senden el çekerse, Sen yine nefsine sığın. Zîrâ insanın en uzun gurbeti, Kendi nefsinden dûr düştüğü gecedir. HUNTÜRK