Son noktayı koyup giderken aşka
İçimde bir burhan vardı ki sorma
Zalim eşkıyayı gönderdim köşke
Kazmayı temele vurdu ki sorma
Gözlerin kömürdü saçların başak
İstesen kapında olurdum uşak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Siz varoldukça Türkçenin beli bükülmez üstad saygılar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta