Hiç Gelmeyen Şiiri - Seyran Özcan

Sen benim; hiç bitmeyen o uzun yolumsun
Her adımda kendime döndüğüm,
Yanı başımda hasretim
İçimde birikmiş çığlıksın
Her kelimemin ucu sana dokunur
Her tebessümün ruhuma…
Sesim, sessizliğine çarptıkça durulur
Varlığın, göğüs kafesimde saklanan kelebeğin çırpınışı
Yokluğun ise kendi gölgeme basıp düşmek kadar acı
Sen benim hiç sarılmamış çocukluğumsun
Ve hiç ulaşılamayacak olgunluğum
Kaçtığım her aynada karşılaştığım
Koştuğum her hayalde boşluğum
Hiç olmayanımsın
Aramızdaki mesafe bir okyanusun derinliği
Bilmem kaç gökyüzünün yüksekliği
Kaç uçurumun keskinliği
Ne değiştirebilir ki bu gerçeği
Ben seni; bir çiçeğin toprağa duyduğu güveni,
Bir damlanın maviye duyduğu hasreti kadar sevdim
Ben, yüreğinin kapısında hep sadık bir mülteci
Sen, hiç gelmeyen, belki de bir hayali…