Hiç Anlamadın Şiiri - Olcay Arslan 2

Sen beni hiç anlamadın...
Yağmur ne zaman başlasa bu kentte
Özlemin yırtar gecenin tülünü
Senin geçmişinde yitiririm yönümü
Sisli sokaklarda kalakaldım öylece
Aklımda kalbimi acıtan o hoyrat bilmece
Görsen, nasıl da tenha artık ceddeler
Adı konmamış kırgınlık büyür içimde
Söyle, hangi fırtına çekip aldı seni benden

Sen beni hiç anlamadın...
Gecenin dördü, elimde sönmüş sigaram
Park lambalarının altında ıslak gölgeler
Bütün şarkılar seni söyler de bilmezsin
Ustura ağzında yaşamak gibidir sevmek
Kanayarak, susturarak içimdeki çığlığı
Ben seni rıhtım boylarına saklamıştım
Mavi kazağımın sıcaklığında
Simsiyah küfür gibi savururken rüzgârı
Bir kez olsun bakmadın arkana, yürüdün...

Yalnızlığım Giresun’a çökse de o mahzun
Vapur dumanına karışsa kırık düşlerimiz
Yine senin adına teğet geçerim ölümden
Aşk, gecikmiş hesaplaşmadır
Sen başka limana çekersin küreklerini
Ben kayıp şehirlerde kalırım, çaresiz
Bütün ışıklar söner, sen kalırsın aklımda
Ne zaman adını fısıldasa rüzgâr
Saklamam, yine severim seni gizlice...