Bazı akşamlar,
sebebini hiçbir yere bağlayamadığım, ne bir ayrılığa ne bir ölüme ne de yarım kalmış bir hikâyeye yükleyebildiğim bir sıkıntı gelip oturuyor içime; sanki yıllardır kullanılmayan bir odanın penceresi açılmış da içeride biriken bütün tozlar, bütün eski sesler, bütün unutulmuş yüzler aynı anda havalanmış gibi.
O vakit anlıyorum,
insanın en büyük yalnızlığı yanında kimsenin olmaması değil, kendisine ait olduğunu sandığı kalbin birdenbire yabancı bir eve dönüşmesidir; odalarını tanıdığı hâlde içinde kaybolduğu, kapılarını bildiği hâlde çıkışını bulamadığı bir ev.
Sen uykusuzluk nedir bilir misin
Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı
Gözlerini tavana dikip
Düşündüğün oldu mu bütün gece
Ve bütün bir gün
Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç?
Devamını Oku
Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı
Gözlerini tavana dikip
Düşündüğün oldu mu bütün gece
Ve bütün bir gün
Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta