Hiç ağrısı Şiiri - Tayfun Toprak

Bazı akşamlar,

sebebini hiçbir yere bağlayamadığım, ne bir ayrılığa ne bir ölüme ne de yarım kalmış bir hikâyeye yükleyebildiğim bir sıkıntı gelip oturuyor içime; sanki yıllardır kullanılmayan bir odanın penceresi açılmış da içeride biriken bütün tozlar, bütün eski sesler, bütün unutulmuş yüzler aynı anda havalanmış gibi.

O vakit anlıyorum,

insanın en büyük yalnızlığı yanında kimsenin olmaması değil, kendisine ait olduğunu sandığı kalbin birdenbire yabancı bir eve dönüşmesidir; odalarını tanıdığı hâlde içinde kaybolduğu, kapılarını bildiği hâlde çıkışını bulamadığı bir ev.

Sokaktan insanlar geçiyor,

birisi ekmek alıyor, birisi aceleyle eve dönüyor, bir çocuk annesinin elini çekiştiriyor, uzakta bir minibüs fren yapıyor; hayat bütün sıradanlığıyla sürüp giderken ben, dünyanın görünmeyen bir yerinde unutulmuşum hissine kapılıyorum ve bu hissin mantıklı bir açıklaması da olmuyor.

Belki de insan,

en çok her şey yolundayken yoruluyor; çünkü felaketlerin bir adı var, ayrılıkların bir tarihi, acıların bir sebebi var ama iç sıkıntısının yok; o, adres sormadan geliyor ve hiçbir şey söylemeden yerleşiyor göğsünün tam ortasına.

Sonra pencereyi açıyorum.

Akşamın serinliği giriyor içeri.

Gökyüzünde birkaç yıldız, uzakta birkaç ışık.

Her şey yerli yerinde.

Ama içimde bir şey eksik.

Ne olduğunu bilmediğim bir şey.

Belki yıllar önce kaybettiğim bir cesaret,

belki hiç sahip olamadığım bir huzur,

belki de adını koyamadığım bir özlem.

Ve gece ilerledikçe büyüyor bu duygu;

duvarların arasına, kitapların arasına, suskunluğun arasına sızıyor, bir gölge gibi peşimden geliyor ve ben ne kadar kaçmaya çalışırsam çalışayım dönüp dolaşıp aynı yerde buluyorum kendimi:

Kalbimin tenha bir köşesinde,

kimsenin duymadığı bir sessizliğin içinde,

nedensizce hüzünlenirken.