Herkes Bir Katil

Herkesin gözlerinde bir mercek, bir beklenti
Haklılar bunu söylemekte geç kaldım belki
Önce köşede unutulan o çocuksu sevgiyi
Sonra sadakati doğradım ,
Dilimdeki o keskin bıçakla
Ruhumda ilk leke böyle başladı işte...

Saklanmıyorum bunu parmakla gösterilenler bilir
Her gün biraz eksilir insan
Kimi bir umudu asar tavan arasında
Kimi sessizliğin ipini çeker
Ve adalet dediğimiz o solgun ceset
Bile isteye toprağa gömülür gibi
İşte böyle gömülür yüreğe...

Sırtımızı döndük bütün değerlere
Nedamet dedikleri o kokuşmuş odada
Yalnızlığımızı boğduk uykusuz gecelerde
Atılan her adım
Kapanan her kapı
Biraz daha eksiltti bizi
Farkında dahi olamadık…

Aklın son noktası
Cinnetin kapısında nöbet tutarken fark ettim
Aynalar şamar gibi indi yüzümüze
Zindan diye kazdığımız o kuyu
Meğer merhametsizliğimizin öbür adıymış
Buz dağları eriyor şimdi gözyaşımızla
Ve sığınacak tek yer var
O da mağfiretinin gölgesi...

Herkes bir katil
Ama bunun farkında
Ama değil…

©
25 Eylül 2026
01:46