19/12/2005 Gölbaşı-Ankara
Ben gecenin kefensiz eşiyim
Kafamda yeni cesetler.
İnsanoğlunun vehme kaybedişiyim.
Önümde tükenmez saatler.
Ben aklın hislere yenilişiyim.
Sözlerin gönlü lâl edişiyim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta