Her Şeymiş Yalan Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir sabah ansızın uyandığında,
Gittiğimi birden çakozlarsan bil.
Boşluğa düşüp de bulandığında,
Gözünden yaşları usulca sen sil.
*
Hırçın bir rüzgarla çarpınca kapı,
Duvarda resmime takılır gözün.
Yıkılır aniden kibrin ve yapı,
Yüzüne vurunca gerçeği sözün.
*
Ne bir nefes kalmış ne de bir seda,
Soğuyan tenimde susmuş kelamlar.
Anlarsın kopmuştur en son elveda,
Zihninde çınlarken eski selamlar.
*
Perdeyi çekip de ufka baksan da,
Güneşin rengini karanlık yutar.
Gerçeği geç de olsa anlasan da,
İçini amansız bir keder tutar.
*
Aynaya bakıp da görsen yüzünü,
Çakozla artık sen bitmiş bu rüya.
Kalbinde saklayıp o son hüznünü,
Sessizce haber ver bütün dünyaya.
*
Yanıma sokulup son defa uzan,
Anla ki eceldir bu canı alan.
Ruhumu azat et, düzeni bozan,
Çakozla gerçeği, her şeymiş yalan.