Her ne vakit bıraksam kalemi elimden kalemim ağlar
Her ne zaman ayrılsam dostlarımdan dostlarım ağlar
Onların hicranlı ağlayışları, ciğerlerimi akkorla dağlar
Her ne vakit ayrılık söz konusu olsa erir içteki yağlar
Dostların yüreklendirmesi kalemimi sarılmamı sağlar
25.06.2005-06:25
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta