Hazar Şiiri - Şair Üveyisten

Sevdân bir Azerbaycan,İçimdeki bir Hazar,
Ne etsin buna şâir,Ne yazsın buna yazar?

Azeri gönlüme bir okyanustur o Hazar,
Çekilse de bünyesinden suyu azar azar,

Yağmurlar sana vedâ etti,Ey cânım Hazar,
Kim baktı sana kemgöz,kim değdi sana nazar?

Ben hiç kıyamadım inan ki sana bakmaya,
Volga ve Ural o zaman başladı akmaya,

Bende bir nehirdim hep sana aktım derinden,
Sen çevirdin nehrimi akıp duran yerinden,

Yüreğim feryatta konuşmuyor susuyorum,
Kıyında bir damla suya muhtaç susuyorum,

Şu susamış yüreğime ne olursun bir gül,
Terkettiği aileye geri dönsün sümbül,

Sen gülünce Hazar güller açar gülistanda,
Ruhumu alır Azrail,olsam Hindistanda,

O sıcaklığın âdeta nefesimi keser,
Güzelliğini anlatamaz ciltlerce eser,

Öyle bir güzelsin ki güzellik hârikası,
Bu benim aşkımın alâmet-i fârikası…

——

Sevdan bir Azərbaycan, İçimdə bir Xəzər,
Nə etsin buna şair, Nə yazsın buna yazar?

Azəri könlümə bir okeandır o Xəzər,
Çəkilsə də bədənindən suyu azar-azar,

Yağışlar sənə vida etdi, Ey canım Xəzər,
Kim baxdı sənə kəm göz, kim dəydi sənə nəzər?

Mən heç qıya bilmədim inan ki sənə baxmağa,
Volqa və Ural o zaman başladı axmağa,

Mən də bir çay idim həmişə sənə axdım dərindən,
Sən çevirdin çayımı axıb duran yerindən,

Ürəyim fəryadda, danışmıram, susuram,
Sahilində bir damla suya möhtac, susuram,

Şu susamış ürəyimə nə olarsın bir gül,
Tərk etdiyi ailəsinə geri dönsün sünbül,

Sən güləndə Xəzər, güllər açar gülistanda,
Ruhumu alar Əzrail, olsam Hindistanda,

O istiliyin adətə nəfəsimi kəsər,
Gözəlliyini anlada bilməz cildlərcə əsər,

Elə bir gözəlsən ki, gözəllik harikası,
Bu mənim eşqimin əlaməti-fariqəsi..

——

حُبُّكِ أذربيجانٌ، وفي داخلي هزارْ،
ماذا يفعلُ الشاعرُ إزاءَ هذا؟ وماذا يكتبُ الكاتبْ؟

أنتِ لقلبي الأذريِّ مُحيطٌ، يا هزارْ،
وإنْ كانَ ماؤكِ يتناقصُ من جسدِكِ شيئاً فشيئاً،

قد ودَّعكِ المطرُ، يا روحي يا هزارْ،
مَن ذا الذي رماكِ بعينِ حسدٍ؟ ومَن أصابكِ بعينْ؟

ما استطعتُ أن أنظرَ إليكِ أبداً، صدّقيني،
حينها بدأ نهرُ الفولغا والأورالِ بالجريانْ،

وأنا أيضاً كنتُ نهراً يجري نحوكِ من الأعماقْ،
فأنتِ مَن حوَّلتِ مجرى نهري عن مكانِ جريانهْ،

قلبي يصرخُ، لا أتكلمُ، أصمتُ،
وأنا على شاطئكِ عطشانٌ لقطرةِ ماءٍ، أصمتُ،

أرجوكِ، كوني وردةً لقلبي العطشانْ،
ولتعدْ زهرةُ السُّنبلِ إلى أهلِها الذين هجرتْهمْ،

عندما تبتسمينَ يا هزارُ، تتفتحُ الورودُ في البستانْ،
ولو كنتُ في الهندِ، فإنَّ عزرائيلَ يأخذُ روحي،

إنَّ دفءَكِ يكادُ يقطعُ أنفاسي،
ولا تستطيعُ مجلداتٌ أن تصفَ جمالكِ،

أنتِ جميلةٌ إلى حدِّ أنكِ معجزةُ الجمالْ،
وهذه هي العلامةُ الفارقةُ لحبّي..._*

Üveyisten