HAZAN
Denizin üstünde parlayan ışığın gibi,
O yanındayken, aşığın da parlardi gözleri.
Senin gibi bembeyaz tertemizdi aşkı.
Işığını aşıklara karşılıksız verişin gibi,
O da aşığına herseyini, yüreğini verdi.
Kurban olduğu gözlerin içine, doya doya bakardı.
Çaktırmadan, gizlice mutluluktan ağlardı.
Bir hazan vakti, senin gelişin ve gidişin gibi,
arkasında aşığını bırakıp o da gitti,
yağmurlu, puslu bir hazan vakti.
Kimsenin anlamadığını, aşık nasıl anlasın ki ?
Yağmur döverken usulca aşığı,
hiç kalkmayacak bir dağ oturdu içine sanki.
Ezildi, eridi...
Git bakalım hazan git,
aşkı da götür.
İki elim yakanda olsun derdi aşık belki,
ama diyemedi.
Aşkına nasıl kiysindi ki ?
Onu hiç unutmaz,
vazgeçemez asla inan ki.
Git hazan git,
hem onu götür,
hem de aşığın yüreğini...
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 13:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!