Hazan Şiiri - Şerif Yılmaz

Bahardı.
Birlikte susmanın bile güzel olduğu günlerdi.
Dallar çiçek açtı, sokaklara toprak kokusu sindi.
Rüzgâr yüzüme her değdiğinde
Hayatın hep böyle süreceğine inandım.

Yazdı
Günler uzun, akşamlar güzeldi.
Gökyüzüne bakınca içim açılır,
Her yolun sonunda sana varacağımı sanırdım.
O zamanlar, gitmek de kalmak kadar uzaktı bize.

Hazandı
Hazana yüzümü döndüm
Bazı ağaçlara bahar bir daha uğramadı.
Yağmur yağdıkça kederim çoğaldı,
Rüzgâr estikçe kendimden biraz daha uzaklaştım;
Adımı yalnızlığa bırakıp geçtim.

Kış birden gelmedi.
Önce sesin uzaklaştı, sonra ellerin.
Geceler uzadı, ev soğudu.
Aynı ateşe bakıp başka şeyler düşündük;
Kül, aramızda kalan son sıcaklıktı.

Yokluğundu
Yokluğunda sırt çevirdim aşka.
Mevsimler geçti içimden.
Mevsimler, adımı yapraklara yazdı.
Birer birer sarardı dallarım,
Sessizce döküldüm toprağa