Hayırlısı...

Allah, eş diye yazmadığını aşk diye karşımıza çıkarmasın... İnsan bazen birini tanır, daha ilk konuşmada kalbinin bir köşesinde ona yer açar. Sanki yıllardır tanıyormuş gibi gelir. Sesini duyunca içi huzur bulur, gülüşünü görünce bütün yaraları biraz olsun susar. Sonra insan, “Belki de aradığım kişi budur.” der. Hayaller kurar sessizce. Birlikte yaşlanmayı, aynı evin içinde birbirlerine “günaydın” demeyi, kötü günlerde birbirlerine sarılmayı, herkes giderken onun kalmasını ister. Adını dualarına karıştırır. Geleceğini umutlarına, yokluğunu gecelerine yazarsın. Ama hayat bazen insanın en çok inandığı yerden sınar. Bir gün anlarsın ki sen onu hayatının sonuna kadar yanında olacak biri sanmışsın, o ise hayatının sadece bir bölümünde kalacakmış. Sen “biz” diye bakarken, o “ben” diye yürümüş. Sen yarınları düşünürken, o bugünün hesabını yapmış. Ve insanın canını en çok ayrılık yakmıyor aslında... Birlikte kurulmuş hayallerin tek başına kalması yakıyor. Bir sabah uyanıyorsun, telefonuna bakıyorsun, artık ondan gelen bir mesaj yok. Bir şarkı çalıyor, eskiden mutluluk veren o şarkı şimdi kalbinin en acı yerine dokunuyor. Bir isim duyuyorsun, boğazında düğüm oluyor. Bir çift görüyorsun, “Biz de böyle olacaktık.” diyorsun içinden. İşte insanı en çok bu cümle yıkıyor: “Biz de böyle olacaktık...” Keşke herkes hayatımıza girmeden önce kalbimizde ne kadar iz bırakacağını bilseydi. Keşke sevgi vermeden önce gideceği günü düşünseydi. Keşke “seni seviyorum” demeden önce o sözün bir insanın içinde nasıl büyüdüğünü bilseydi. Belki de bazı karşılaşmaların kader olmadığını çok geç öğreniyoruz. Belki Allah, bize eş olmayacak insanları aşk diye karşımıza çıkarıp kalbimizin ne kadar güçlü olduğunu öğretiyor. Ama yine de insanın bir duası oluyor: Allah, eş diye yazmadığını aşk diye karşımıza çıkarmasın... Çıkarmasın ki bir insanı yuva sanıp sonra enkazında tek başımıza kalmayalım. Çıkarmasın ki birinin elini tutarken onu ömrümüz sanmayalım. Çıkarmasın ki “sonuna kadar yanındayım” diyen birinin ilk fırtınada arkasına bakmadan gideceğini sonradan öğrenmeyelim. Çıkarmasın ki kalbimize aldığımız insanı mezarımıza kadar taşıyacağımız bir hatıraya dönüştürmeyelim. Ben artık büyük sözler istemiyorum. Birinin bana gökyüzünü vaat etmesine de gerek yok. Sadece kalacaksa gelsin hayatıma. Sevecekse yarım sevmesin. Elimi tutacaksa ilk zorlukta bırakmasın. “Ben buradayım.” diyecekse ben gerçekten düştüğümde de burada olsun. Ben bir aşkın başlangıcını değil, sonuna kadar sürecek güvenini istiyorum. Gecenin bir yarısı “Acaba beni hâlâ seviyor mu?” diye düşünmek istemiyorum. Bir insanın hayatındaki yerimi başka insanların davranışlarından anlamak istemiyorum. Ben artık gelip geçici olan sevdalardan yoruldum. Kalbime girip orayı kendine yuva yaptıktan sonra beni evsiz bırakanlardan yoruldum. Ve biliyorum... Bir gün karşıma biri çıkacaksa bu kez kalbim acele etmeyecek. Sözlerine değil, zamanına bakacak. “Seviyorum.” demesine değil, zor günümde yanımda olup olmadığına bakacak. O gün anlayacağım belki de gerçek aşkın insanı ağlatan değil, ağlarken elini tutan olduğunu. O yüzden duam artık çok basit: Allah, eş diye yazmadığını aşk diye karşımıza çıkarmasın. Kalbimize misafir olacaksa ev sahibi gibi davransın. Gelecekse yarım gelmesin. Sevecekse eksiltmesin. Ve gidecekse hiç gelmesin... Çünkü bazı insanlar hayatımıza yalnızca aşkı öğretmek için değil, aşk diye sandığımız şeyin aslında ne kadar büyük bir yalnızlık olabileceğini öğretmek için giriyor. Ben artık böyle bir ders istemiyorum. Ben, ders değil huzur istiyorum. Bir gün gözlerimi kapattığımda “İyi ki karşıma çıkmış.” diyebileceğim birini istiyorum. Ardından ağlayacağım bir aşkı değil, yanında huzurla yaşlanacağım bir ömrü... — Fatih Aydın ✍️