bahara yüzünü dönmüş papatyaların solması,
çıkmaza sürüklüyor yürek bahçelerini.
bu kendini bilmez dünyanın eylemleri
yarım bırakıyor içimizin birikmiş sözlerini..
aydınlık-karanlık savaşlarından,
bir başınalığın karmaşasından gayrı
bozulmuyor düzen..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta