Hayat Sende Şiiri - İlban Orkun Karamüft ...

Bu gece koynuna uzandım…
Oysa aramızda
takvimlerin eskittiği yollar,
haritalara sığmayan asırlık kilometreler vardı.

Her fersahta
seni yeniden öğrendim ben.
Her peron,
ayrılığın adını sen diye fısıldadı kulağıma.

Kaç limana uğradım bilmem…
Her limanda deniz
aynı iyot kokusuyla anlattı seni.
Dalgalar, adını söylemeden seni söyledi;
rüzgâr, yüzünü göstermeden yüzüne dokundu.

Ve anladım;
insan bazen
hiç kavuşamadığı bir omuzda dinlenirmiş.

Hangi türbülans yıkabilir ki
içinde sana doğru uçan bir yüreği?
Gökyüzü parçalanır belki,
kanatlar kırılır,
ama sevda,
yere düşmeyi bilmez.

Derler ki;
hayat, sevilmektir.

Doğrudur…
Sevilmek insanın alnına düşen en sıcak güneştir.

Ama sevmek…
Sevmek bambaşka bir memlekettir.

Sevmek;
nefes alırken yaşadığını değil,
bir başkasında yaşamaya devam ettiğini hissetmektir.

Çünkü insan,
en çok severken vardır.

Ve eğer bir gün
yaşamak denilen mucize
ellerimden usulca çekilip gidecek olursa,

bil ki
benden önce giden hayat değildir.

Hayat,
senden ayrılan bendir.

Söyle bana…

İnsan seni severken,
hayatı senden başka
hangi mevsimde,
hangi denizde,
hangi gökyüzünde bulabilir?