Hatırlamanın Bedeli Şiiri - Yoldaş Güneş

Hatırlamanın Bedeli

Duvar

Bana baktı.

Ben bakmadım.

Bakmadığımı söylemek zorundaydım.

Sabah haberleri vardı.

Dün olan şeyler

Bugün değişmişti.

Hatırladım.

Sonra

Yanlış hatırladığımı öğrendim.

Çünkü hatırlamak

Artık

Kişisel bir suçtu.

Bir zamanlar

Birine fısıldamıştım:

“Bu doğru değil.”

O an

Dünya küçüldü.

Gözler kameraya dönüştü,

Sessizlik ihbara.

Kalbim hızlandı,

Çünkü korku

Ritmini şaşırmaz.

Adımı düşündüm.

Adımı sevip sevmediğimi.

Sonra vazgeçtim.

Sevmek de

Kayıt altına alınabilir.

Ama bir gece

Işıklar kapalıyken,

Ekran karardığında

İçimde biri konuştu:

Gerçek

Hâlâ

Gerçek.

Biri bakmıyorken de.

İşte bu yüzden yaşıyorum.

İşte bu yüzden susuyorum.

Çünkü

Hatırlamanın bedeli

İzlenmektir.