Bir İlmek Şiiri - Yoldaş Güneş

Bir İlmek

Sana dokunmadan sevdim

Öğrenilmiş bir mesafe gibi.

Yaklaştıkça eksilen

Bir şey vardı içimde.

Adını koymadım,

Sökülür diye korktum.

Bazı duygular

Ancak susarak örülür.

Gittin.

Ben yerinde durdum.

Hayat,

Kalanı tamamladı.

Özgürlüğe Atılan Adım

Kırık taşlar üstünde yükselir bir çığlık,

Kan ve umut dans eder geceyle.

Bir yanda adaletin sessiz bekçisi,

Diğer yanda fırtınaya teslim olmuş bir halkın gölgesi.

Sevda, zincirleri deler;

Fedakârlık, ölümün soğuk dudaklarını yakar.

Gözlerde kaybolur korku,

Ve yeniden doğar cesaret, küllerde parlayan bir meşale gibi.

Bir çocuğun ağlaması, şehrin kalbinde yankılanır;

Bir kahramanın sessiz vedası, tarihe işlenir.

Zincirleri kıran eller, sevgiyi de özgürlüğü de taşır,

Ve karanlık, bir anlığına bile olsa yıldızlarla yarışır.

Ey şehir, gözyaşlarınla yıkan,

Ateşinle arın, adaletinle yüksel!

Çünkü bir kalp daha atıyor devrimin ritminde,

Ve insanlık, acının ve sevdanın kıvılcımında yeniden doğuyor.