Kalbim, unut bu şiiri
Bir aşk başlamadan bitiyor, görmüyorsun
Ellerinde bir ölüm sessizliği
Unut kalbim, unut
İnan, boşuna kürek çekiyorsun
Unut beni
Çünkü çok seviyorum seni
Günler geçiyor, görüyorsun
Bir damla su gibi küçülüyor hayat önümüzde
Seni düşünüyorum da hep
Yok oluyorum birdenbire
Sevgilim, gidiyorum
Beni bağışla.
Bırak, benden aldıkların sende kalsın
Sustuğun ne varsa bana dair
Sen bende söyleyemediğin sözler kadarsın.
Belki dönsen güzel olurdu
Yıldızlar gözlerime inerdi gökyüzünden...
Dolunaya gebe bir gece düşerdi yeryüzüne...
Belki gitmesen
Sevdalar yağardı pencereme...
Uzaklar diyorduk ya uzaklar
Alıp başımızı gitmek istediğimiz
Tuzaklarına düştüğümüz
O uzak anılar
Eski bir kalp ağrısıyla
Ulaşamadığımız o yarınlar...
Yaşıyorduk, bir kış geçmişti üzerimizden
Biraz kar, biraz boran
Ucu bucağı olmayan bir sevda biraz da
Ayrılıklarla dağlanmıştı yüreklerimiz
Bir de kör kuyularımızın yalnızlığında
Gün batımlarında anımsarım seni
Şehrin alacasında...
Önce nehir olur,
Düşersin gözlerime...
Sonra bir hançer olur,
Deşer yüreğimi özlemin...
"Unutulmaz bu acı..."
Geçmiyor işte...
Ne acılar hafifliyor,
Ne unutuluyor yaşanan...
Hayat işte,
“Usta” dedim.
“Usta, söylesen ya bana…
Eski aşkları ne yaparlar?
Hep yüreğin bir köşesinde
Boynu bükük dururlar mı acaba?
Can kırıklarımız
Bugün ben kadar yalnızsın sen de İstanbul
Güneşin bile bak ısıtmıyor yüreğimi
Bulutların hüzünlere akıyor
Üşüdüm, ne olur tut ellerimi
Bırak, ayrılıklar sonraya kalsın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!