Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

Rengarenk bir hayat var önünde.
Dört mevsim bahar olsun gözünde gönlünde.
Gökkuşağına benzesin ömrünün her günü,
Gülünce güller açsın gönül bahçende.

Hatice Kutsal

Sonra dedim ki kendi kendime,
Çekil kendi dünyana uzaktan izle.
Herkes bilsin varolduğunu ama,
Kimse göremesin seni ruhuna benze.

Hatice Kutsal

Durmadan es rüzgar.
Kara bulutlar dağılana kadar,
Gökyüzü masmavi olana kadar,
Güneş yeniden doğana kadar,
Buluttan yağmur yağana kadar,
Sarıdan yeşil çıkana kadar,

Vardır hepimizin hayatında sıkıntılı dönemler.
Geçmez sandığımız karanlık günler.
Cevaplayamadığımız sorular.
Ve aşamadığımız sorunlar.
Gelir geçer insana misafir bunlar.
Sen yeterki bırakma kendini.

Huzurludur yalnızların rıhtımı.
Sakindir koyu, dingindir ruhu.
Kendi yalnızlığına demir atmış,
Usulca uğurlamıştır hayatından,
Sahte kalabalıkların bir çoğunu.

Battı güneş ufuktan gün çekip gitti.
Vakitli yaşanan zaman ne çabuk bitti.
Gelmeyecek bir daha dün oldu yitti.
Sen yarınları canım bekleyip kandın?
Sen bu günleri gülüm geçmez mi sandın?

Baharın yeşil,
Gökyüzün mavi,
Günlerin renklidir senin.
Baharım firari,
Gökyüzüm gri,
Günlerim dertlidir benim.

Dolaşıyorum kıyısında mavinin.
Çakıl taşları batıyor sanki yüreğime.
Saçlarımı savuran rüzgarın sesi,
Yanıma yoldaş bir tek martılar.
Yürüyorum öylece sessiz sedasız,
Kafamda cevapsız deli sorular.

Ne günler geldi geçti şu kısacık zamandan.
Daha dün gibi değil mi geçmişten arta kalan,
Yarın da olacak dün, bugün olduğu gibi,
Bakıp duracağız sessizce gidenlerin ardından.

Hatice Kutsal

Söndü Işıklar birer birer
Gece sessizliğe büründü
El ayak çekildi sokaklardan
Sonra sustu bütün sesler
Düşlerin götürdüğü yerlere gitti
Başka bir alemde uyandı herkes