Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

Güneş gibi olmalı insan.
Her akşam batmalı ufuktan,
Her sabah yeniden doğmalı şafaktan.

Hatice Kutsal

Kısa zaman oldu gibi
Oysa seneler geçmiş
Yaşanmamış yıllarımın üzerinden.
Yaşadıklarım değil de
Asıl yaşayamadıklarım beni kahreden.
Ey yıllar görülecek hesabımız var

Nedir bir ömür yaşamak dediğin?

Dünden kalan bir kaç mutluluk
Biraz da hiç ölmeyen çocukluk.

Elindekilerle yetinebilmek

Yelkovanla akrep yarışa girdi
Her zaman olduğu gibi
Durmadan yorulmadan
Saatler birbirini geçti
Güneş battı gün bitti
Akşam oldu derken

Ne çabuk geçiyor zaman.
Dün olmuş gün farkında olmadan.
Yıllar eskiyor istesende istemesende.
Bitmez sandığın baharına kış gelmek üzere.
Bir gün gelip var olmuş, bir gün gidip yok olmuşuz.
Konusu sen olduğun

Hani uçurtmalar uçardı,
Gökyüzü masmaviydi,
Beyaz bulutlar süslerdi,
Yılları eskitmeden önce...
Çocuktuk, mutluyduk,
Hayat toz pembeydi,

Her dinlediğinde o şarkının sözü,
Sızlatır ya gönül telini ince ince...

Her seferinde o şiirin son dörtlüğü,
Yaralar ya okurken seni kelime kelime...

Hepimiz masum geldik dünyaya,
Özünde her insan iyidir aslında,
Herkes özünde özünü yaşasa,
Ne kötüye çıkardı insanın adı,
Ne de kötülük kalırdı dünyada.

Hani şu papatyalar var ya
Herkesin falına baktığı
Seviyor sevmiyor çıkardığı
İşte o papatya fallarında
Ben de hep seviyor çıkardı
Fallarım papatya saflığında

Bir nefes yaklaşıp uzandı usulca kumsala.

Kumsala vurup duran hırçın mavi sular,

Mavi sularda yakamozlu derin bir gece,