Rüzgarsız titremekte daim alev benliğim,
Ne mahpusum kendime ne de kendimden beri.
Delindi sırrıma açtığım tüm yelkenliğim!
Gayb elinden bana bu dert geldiğinden beri...
Birikti hıçkırıklarım hüznüme tac oldu,
Kalbimden ayrılık, kalbine bin kulaç oldu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta